Jadąc w stronę Pamukkale od zachodu, już z daleka widać białą plamę na górskim zboczu, która do złudzenia przypomina lodowiec. Wbrew pozorom  nie śnieg, ani mróz utworzyły to miejsce. Pamukkale zawdzięcza swój wygląd podziemnym źródłom wody, bogatym w liczne związki wapnia, które wypływają na powierzchnię ziemi z okolicznych gór. Spływająca po górskim zboczu woda ochładza się, dzięki czemu wytrąca się martwica wapienna, zwana fachowo trawertynem, który osadza się na glebie.  Zawartość wapnia w spływającej wodzie jest tak wysoka, że może pokryć osadem grubości 1 mm powierzchnię około 4,9 km² rocznie.  

Proces ten trwa nieprzerwanie od około 14 tysięcy lat. Stojąc u podnóża trawertyn, przed oczyma rozciągają się majestatyczne widoki – ogromne białe góry z trasami, po których spływają błyszczące w słońcu strumyki wody. Przez środek poprowadzona jest kilkusetmetrowa ścieżka, którą można wejść na samą górę trawertyn. Wzdłuż trasy wybudowano kilka sztucznych tarasów, w których można się do woli kąpać. Jeszcze kilka lat temu wszędzie można było się poruszać bez żadnych ograniczeń, jednak rosnący z roku na rok ruch turystyczny zaczął zagrażać tej przyrodniczej osobliwości.

W celu ochrony trawertynów władze tureckie objęły teren ochroną tworząc w tym miejscu Park Narodowy, który objęło swoim patronatemUNESCO, wpisując go na listę światowego dziedzictwa przyrodnicznego .

Wejście na trawertyny, z uwagi na ochronę osadów, jest możliwe tylko po zdjęciu obuwia . W sąsiedztwie olśniewających wapiennych trawertynów znajduje się bajeczny Basen Kleopatry. Kąpiel w antycznym Basenie Kleopatry to jedna z największych atrakcji wizyty w tym przepięknym miejscu: otoczony palmami, z kolumnami antycznymi na dnie, urzeka kolorem termalnej wody i niezwykłą atmosferą. Powstał w VII wieku, wskutek trzęsienia ziemi. Woda w basenie zawiera radon, siarczan wapnia, wodorowęglan i żelazo. Osiąga temperaturę 36°C - 57°C i skutecznie działa przy reumatyzmie, problemach z ciśnieniem i chorobach oczu.  Z Pamukkale połączone są ruiny starożytnego miasta Hierapolis. Zostało ono założone e 190 r.p.n.e. przez Eumenesa II jako część królestwa Pergamonu a nazwę swą wzięło po jego żonie o imieniu Hiera. Miasto zawdzięcza swój szybki rozwój leczniczym źródłom Pamukkale, leżącym u jego podłoża. Z czasem przekształciło się w miejscowość sanatoryjnym, do której zjeżdżali chcący podleczyć swoje zdrowie Rzymianie a potem Bizantyjczycy. Do najważniejszych zabytków Hierapolis należy teatr, który uważany jest za jeden z najlepiej zachowanych. Zbudowany został w II w.n.e. przez cesarza Hadriana. Teatr odżywa każdej wiosny, kiedy odbywa się w nim Festiwal Pamukkale dla miłośników muzyki folkowej. Jednym z najbardziej pobudzających wyobraźnię miejsc jest Plutonium. Jest to miejsce, z którego wydobywają się trujące gazy. W czasach starożytnych kapłani lub kobiety nazywane wyroczniami, poddając się działaniu tych gazów, wieszczyły przyszłość. Nekropolie rozciągają się na powierzchni ponad 1,5 km. i zajmują dużą powierzchnię całego miasta. Rozległość cmentarzyska, znaczenie przewyższająca liczbę ludności miasta, wskazuje na to, że do Pamukkale zjeżdżali się ludzie z obszarów całego Imperium, jednak niestety jej lecznicze źródła nie były w stanie wyleczyć każdej choroby.